Manewry z niespodzianką

11
67

To miały być kolejne spokojne, nocne manewry. Oczywiście jak to na kolei bywa – nie mogło być spokojnie, musiało być ekstremalnie.

Przestawiałem sobie spokojnie wagony, gdy koło godziny 22 zabrzęczał telefon. Dzwonił dyspozytor.

Słuchaj, jak skończycie tę robotę na dole, to weźmiesz elektrowóz i pojedziesz ściągnąć zdefektowaną maszynę. Szybka sprawa, pojedziesz i wrócisz.

No dobra, trzeba to się pojedzie. Tym bardziej, że to tylko niecałe 20 kilometrów. Roboty maks na godzinę. Drużyna manewrowa nie była zbyt zadowolona, bo na grupie mimo wszystko tej nocy było bardzo dużo pracy, ale skoro taka jest decyzja dyspozytora, to nie ma co dyskutować. Sprężyliśmy się ze zrobieniem najważniejszych rzeczy i po godzinie 1 byłem już na elektrowozie i głosiłem gotowość do wyjazdu. Kolejne manewry miały być zrobione jakoś chwilę po 4 rano, więc jeszcze zdążę wrócić i się zdrzemnąć. Szybki wyjazd „na górę” do stacji, odebranie „Ostrzeżeń tymczasowych” i w drogę. Ta przebiegła sprawnie, w niecałe 20 minut byłem już na miejscu. No i tu już zaczęły się pierwsze problemy. A właściwie póki co, to tylko niedogodności. Zepsuta lokomotywa została odstawiona na „żeberko”, czyli tor zakończony kozłem oporowym. Czyli dojazd do niej jest możliwy tylko z jednej strony. A to oznaczało, że będę musiał najpierw wyciągnąć ją do stacji, a następnie odczepić się, objechać naokoło i zaczepić z drugiej strony, aby wrócić do siebie. No trudno, trochę dodatkowej, brudnej roboty. Będę martwił się później, a póki co podjechałem do uszkodzonego sprzętu i postanowiłem sprawdzić, co jej dolega (żeby wiedzieć, czy w ogóle mogę ją ciągnąć, czy pozostaję ją tylko zepchnąć w krzaki i niech tam gnije). Na radio odzywa się dyżurny.

– Mechaniku, jakby coś to klucze do tej lokomotywy są u mnie, na nastawni.
– OK, w takim razie już idę.

No to co… Zabezpieczyłem swoją lokomotywę, poszedłem na nastawnię, wziąłem klucze i wróciłem. Sprawdziłem, które drzwi były zamknięte na klucz, a nie dodatkowo zablokowane (przy dodatkowym zablokowaniu nie da się klamki ruszyć, dopóki się nie odbezpieczy blokady od środka). Oczywiście były to ostatnie drzwi, które sprawdziłem. Ciemno jak cholera, celuję kluczem w dziurkę jedną ręką, drugą trzymam się poręczy a trzecią przyświecam sobie latarką. Udało się – klucz wszedł. To teraz już tylko otworzyć drzwi i dalej będzie z górki. Aha, jajco prawda. Klucz za cholerę nie chce się przekręcić choćby o milimetr. Pięknie, Kurde. Pięknie.

Walczyłem, wkładałem pod różnym kątem, stukałem, waliłem, przeklinałem głośno. Na nic się to zdało. Klucz ani drgnął. No to może okno…

Udało się otworzyć okno, jednak nic mi to w sumie nie dało, bo nie mając żadnego punktu podparcia i tak nie miałem jak tam wejść. Oczywiście w akcie desperacji próbowałem dostać się przez inne drzwi, ale z racji blokady na nic się to zdało. Miałem już siąść w kąciku i płakać, ale zadzwonił akurat dyspozytor z pytaniem, co tam u mnie słychać, bo w sumie to już powinienem chyba wracać. Po usłyszeniu mojej wersji zdarzeń powiedział, że mam dostać się do lokomotywy jakkolwiek. No dobra, i tak już jestem godzinę w plecy, będę próbował. Postanowiłem zacząć od wykorzystania dźwigni. Założyłem ją na klucz, mocno się zaparłem i… nic. Zaparłem się jeszcze raz i jeszcze. Za piątym razem zgrzytnęło. Nie wiedziałem jeszcze, czy otworzyłem zamek, czy złamałem w nim klucz. Pełen obaw nacisnąłem na klamkę i popchnąłem drzwi. Z impetem wpadłem do kabiny. A więc sukces. Dochodzi godzina 3. Świetnie.

Sprawdzam w książce pokładowej, co się stało tej maszynie. Nie była to jakaś poważna usterka, mogłem bez problemów „targać” lokomotywę z pełną prędkością. Dojechałem, zarzuciłem hak, połączyłem co trzeba było połączyć i głoszę gotowość. Brak reakcji. Głoszę jeszcze raz, drugi, piąty… Cisza w eterze. Jeszcze raz próbuję. Otrzymuję informację, że jeszcze chwilę czekamy, a jak „będzie tarcza”, to można jechać. OK.

Po jakichś 10 minutach tarcza manewrowa zaświeciła w moim kierunku białym światłem – jazda manewrowa dozwolona, wcześniej już dostałem informację, że jedziemy w perony i tam zmieniamy kierunek. Ruszyłem, zatrzymałem się, schodzę z maszyny, rozpinam wszystko, przy okazji niechcący wycierając kurtką i spodniami wszystkie brudy z lokomotywy. Objeżdżam dookoła maszynę, zaczepiam się z drugiej strony. Czyli znowu zejście na dół, zarzucenie cięgła na hak (a to dziadostwo waży około 30kg), połączenie przewodów z powietrzem i wdrapanie się znowu na maszynę. Jeszcze odpowiednie osygnalizowanie „tylnej” lokomotywy, czyli wywieszenie „sygnałów końca pociągu”. Można jechać. A właściwie nie można, bo semafor nadal świeci czerwonym światłem. Przepuszczamy inne, planowe pociągi, a ruch jest prowadzony po jednym torze. Godzina 4 zbliża się nieuchronnie.

W końcu jest – sygnał „droga wolna”, ruszam. Po drodze zastanawiam się jeszcze, czy na pewno zaczepiłem tą drugą lokomotywę, ale sądząc po oporze, coś tam za sobą ciągnę, więc nie jest źle.

Dojeżdżam do stacji docelowej. Zegar pokazuje godzinę 4… A tu jeszcze raz trzeba się „obrócić”. Czyli znowu zejście na dół, rozpinanie, objeżdżanie, zapinanie. W końcu wjeżdżam z lokomotywami „na grupę”. Ktoś później ją weźmie i naprawi. Póki co wyłączam elektrowóz, zabezpieczam i uciekam na moją lokomotywę manewrową, bo już pora wyciągnąć skład w perony stacji.

Do domu wróciłem nieprzytomny. Ale zadanie zostało wykonane, chociaż na jakiś czas odechciało mi się „zabawy w kolejkę”. Praca maszynisty taka łatwa, lekka i czysta… Przecież tylko siedzi i pociąg prowadzi. Aha…

  • „Oczywiście były to ostatnie drzwi, które sprawdziłem”
    Napiszę Ci straszną, życiową prawdę. Otóż zawsze jak sprawdzamy kilka możliwości, to t właściwa jest ostatnia.
    Dlaczego?
    Bo dalej już nie sprawdzamy!
    Ot i cała tajemnica :)
    Ale manewry fajne.

    • Tylko wiesz, zawsze jest tak, że jak jest 4 drzwi, to te czwarte zazwyczaj dopiero da się otworzyć ;) Taka ostatnia z ostatnich możliwości.

  • poliakustyczny

    Autor na pewno zna prawa Murphy’iego. Zna? Zna. A no właśnie, zawsze tak jest z tymi drzwiami.
    Co do prac łatwych, lekkich i przyjemnych, już wielokrotnie przekonałem się na własnej skórze że praktycznie nie ma takiej. Każda najprostsza praca wymaga skupienia, odpowiedzialności i zaangażowania, bo każdą rzecz da się zrobić przynajmniej na dwa sposoby: dobrze i źle, tyle w temacie.

    Pozdrawiam

  • Kortrijk

    Ja myślałem, że dali Ci kogoś do pomocy, nie wiem jakiegoś ustawiacza czy pracownika z warsztatu, a tak to pojechałeś samotnie. :D
    Jak stacja krótka to pół biedy z jazdą, do pierwszej zwrotnicy, żeby wstawić się na inny tor i można wracać, gorzej jak musisz przejechać jakiś kawał i potem się cofać.
    Co dokładnie bolało zdefektowanego loka ?. :)

    • Nie no dostałem – rewidenta. Poświecił pod koła, czy nic nie leży, obejrzał hamulce i stwierdził, że reszta nie jest w jego kompetencjach ;] Ustawiacz by był bardziej pomocny.
      A loka bolał uszkodzony prędkościomierz… Więc gdyby nie to – jechałby o własnych siłach ;)

      • Kortrijk

        Chodzi o Hasler’a ?
        No właśnie, jest jakaś awaria loka na trasie czy w peronach to co wtedy, komu to zgłaszasz, dyżurnemu przez radio.? Kto potem podejmuje decyzje, że np. pociąg dalej nie pojedzie, albo, że przyjedzie ktoś inną lokomotywą na pomoc. Jeżeli przyjeżdża drugi maszynista na pomoc, podczepiacie sprawną lokomotywę do wagonów, albo holuje się cały skład z uszkodzoną lokomotywą, to kto prowadzi wtedy, jest jakaś reguła..?

        • Tak, o Haslera.
          Generalnie jak już wiesz, że nie pojedziesz, bo mimo telefonów do wszystkich maszynistów i instruktorów nikt nie jest w stanie Ci pomóc – głosisz dyżurnemu, że nie ma opcji i dalej nie jedziesz. Zazwyczaj wcześniej jesteś na telefonie z dyspozytorem już i macie ustalony plan działania. Także dyspozytor wtedy w miarę możliwości załatwia lokomotywę do ściągnięcia, a przy okazji dzwoni gdzie się da i załatwia przesadzenie podróżnych do innych pociągów, ewentualnie wysłanie składu zastępczego. Prowadzi ten, który przyjechał po zdefektowany skład. (oczywiście mogą się dogadać inaczej, ale jest to normalnie zamówiony pociąg, mający swój numer i rozkład jazdy).

      • Gringo

        No tak bo co będzie młodemu pomagał, lepiej patrzeć jak się męczy ;) niektórzy starzy pracownicy się oburzają, że teraz młody 2 lata i ma uprawnienia na maszynistę, a nie jak kiedyś po 10 lat za pomocników.

        • Generalnie to faktycznie nie należy do jego obowiązków, więc nie mogę mieć pretensji.
          A kiedyś to było tak, że jedni jeździli 10 lat za pomocnika i nie mogli się doprosić o zostanie maszynistą, a innym wystarczało pół roku i był wysyłany na kurs ;) Najbardziej oburzają się ci, co ich wcześniej gnębili za bycie „niedzielnym pomocnikiem” ;)

  • Piotr

    A dlaczego nie mogłeś SM42 pojechać po zdefektowaną maszynę?

    • Ja tylko wykonywałem polecenia. Kazali wziąć elektrowóz, to wziąłem elektrowóz ;)