Tytułowe pytanie słyszę bardzo często. Jest tyle fajnych zawodów, ale maszynista?
Gdy zapisywałem się na kurs – wiele osób pukało się w czoło. Maszynista?! A cóż to za zawód? Jeździsz starym, brudnym pociągiem i rozjeżdżasz ludzi? Takim zwykłym robolem chcesz być?
Było ciężko wytłumaczyć, że to pasja. Powołanie. Bo ten zawód wybierają w większości pasjonaci. Nie ma tu miejsca dla ludzi z przypadku. No dobra, ale wróćmy do pytania – dlaczego akurat maszynista?
Ciężko mi dokładnie określić, kiedy zaczęła się u mnie fascynacja pociągami. Wydaje mi się, że „wzięło mnie” tak na poważnie w okolicach liceum. Ale już wcześniej lubiłem pójść posiedzieć w okolicach torów. Tam zawsze jest spokój, cisza – można posłuchać własnych myśli.
W liceum miałem kompana, który też to lubił (pozdro, Paweł!). I tak łaziliśmy po dworcach w naszym mieście, piliśmy piwo albo zamawialiśmy pizzę. Ewentualnie jak nie było kasy, to kupiliśmy 10 bułek i colę i zjedliśmy na peronie. I co jakiś czas przejeżdżała maszyna ciągnąca setki lub nawet tysiące ton na haku. To było cudowne. Tak samo, jak cudowne musiało być prowadzenie takiej maszyny.
Rzucić wszystko!
Czas leciał, liceum minęło – o kolei trochę zapomniałem. Bo trzeba było iść na studia. Bo wszyscy idą. Miałem być świetnym informatykiem. Ale im dalej w las, tym gorzej. Ciągnęło mnie do kolei. Chciałem poczuć moc maszyny, mieć świadomość, że panuję nad potworem. A do tego podziwiać krajobrazy, które z okna pociągu są cudowne. W końcu po wielu latach zrobiłem coming out. Oznajmiłem światu, że idę na kurs na licencję maszynisty. I już wiedziałem, że jest to dobry wybór. Najbardziej budujące zdanie, jakie usłyszałem brzmiało: „Wow! Maszynista? To bardziej abstrakcyjne niż pilot czy astronauta! Ludzie chcą być lekarzami, adwokatami itd., ale maszynista? Szacun za odwagę!” To mnie utwierdziło w przekonaniu, że robię dobrze.
Jak zostać maszynistą
Po zdaniu egzaminu czekałem rok na nabór. Obecnie jestem w trakcie szkolenia na świadectwo maszynisty w jednej z firm przewozowych. Przede mną jeszcze około rok nauki. Ciężkiej i nie zawsze przyjemnej. Ale nikt nie mówił, że będzie łatwo.
Sprawdź książkę „Jak zostać maszynistą”! Chcesz dowiedzieć się jak dokładnie wygląda ścieżka od „zera” do maszynisty? Te oraz więcej niezbędnych informacji znajdziesz w mojej książce –>> „Jak zostać maszynistą” <<—-
Teraz, jak jakaś kobieta powie „i feel train to you” to będzie normalka :D
Tekst „jestem maszynistą” dobrze działa na kobiety ;)
Serio są ludzie, którzy myślą, że to nie fajny zawód? Mnie zawsze kręciło, to takie coś… innego. I widoki zapewne fantastyczne.
Powodzenia! To pewnie będzie satysfakcjonujący rok!
Serio serio ;) No bo przecież pociągi brudne, wiecznie się spóźniają, więc co fajnego może robić taki maszynista?
no nie pomyślałabym tak nigdy ;D
Różni ludzie, różne spojrzenia na świat :)
Fajnie się czyta tego bloga :) po zdaniu licencji maszynisty aż rok czekałeś za dalszym szkoleniem u przewoznika ??
Mam podobnie. W dzieciństwie nie marzyłem o niczym innym jak o kierowaniu pociągiem. Rodzina szybko wybiła mi to z głowy, bo przecież „nie możesz być robolem”. Nie byłem wybitnie błyskotliwy, ale skończyłem LO i dobrze zdałem maturę (nie wiedząc co zrobić ze swoim życiem xD). Kształciłem się w całkiem innym kierunku niż marzyłem, zacząłem prestiżowe studia, bo wystarczyło mi punktów („przecież musisz chociaż spróbować, każdy by tam chciał studiować” ;)), ale nie widzę się w tym. Wszyscy mówią, że kiedyś będę żałował, jeśli dla maszynisty zrezygnuję ze studiów. Nie wiem co robić, czy iść za głosem serca, czy robić to, co podpowiadają mi inni, cóż ;)
Jeżeli będziesz robił to, czego nienawidzisz – szybko się wypalisz i będziesz miał dość.